Николина Славниќ, помладата сестра на 34-годишната Драгана Антешевиќ, единствената жртва од катастрофалниот пожар што го опустоши Омиш и околните градови во ноќта помеѓу 13 и 14 август, ги опиша драматичните моменти од она што се случило кобната вечер.
Последната слика што ја има пред очите е нејзината единствена сестра Драгана, стотина метри зад себе, на колена и со куфер во рака, среде огнениот пекол што ја зафати областа Омиш таа ноќ.
Како што изјави Николина за „Слободна Далмација“, таа е во семејниот дом со повреди како што се изгорени табани, рана на главата, повредена рака и болка што ѝ отежнува да се потпира на нозете.
Драгана е родена во 1992 година, а Николина шест години подоцна. Токму Драгана, по пресврт на судбината, пред три години ѝ нашла работа во Вила Шарлот во близина на Омиш.
Како што рекла самата, Драгана работела во компанија во Босна и Херцеговина 15 години, но дала отказ бидејќи не се чувствувала доволно ценета. Во исто време, нејзиниот сопруг ја изгубил работата и таа ѝ предложила на сестра си да оди со неа на сезонска работа.
Николина работела на рецепција, а Драгана како собарка.
На почетокот, пожарот изгледал доста далеку сè додека не снемало струја и сите почнале да ги пакуваат своите работи во темница. Чекале последниот гостин да ја напушти вилата каде што работеле. Веќе се задушувале од чадот, а ветерот носел пепел и жар. И покрај тоа, се вратиле да ги земат куферите.
Николина сè уште не може да објасни зошто го направиле тоа.
„Не знам зошто се вративме да ги земеме куферите. Веќе се задушувавме. Сепак успеавме да ги ставиме во автомобилот. Ја вклучив климатизацијата и заминавме за неколку секунди“, вели Николина.
Вилата била веднаш до брегот. Морето било под нив, навидум блиску. Да се спуштеле кон него, сè можеби ќе завршеше поинаку. Но, Николина не го знаела теренот, бурата или начинот на кој може да се прошири пожар во такви услови. Таа доаѓала од другата страна и кога видела дека сите автомобили се движат кон главниот пат и Омиш, го следела истиот пат.
„Во таква ситуација, одиш таму каде што одат сите други. Мислиш дека е правилно тоа да се направи. Не ја знаев бурата, морето или теренот. Немав време да размислувам. Бевме на секунди од сè“, рече таа.
Сега знае дека спасот можеби бил во морето. Таа ноќ, не можела да знае дали патот до него веќе бил пресечен од пламен, дали воопшто е можно да се спушти, или што ги чека на брегот. Затоа не сака да ја претвори својата приказна во обвинување. Не ги обвинува луѓето што паничеле во своите автомобили, местото што го сакала или земјата во која работела.
„Се запаливме во истата секунда“
Тие тргнале по ридот што ја поврзувал вилата со магистралата. Имало уште два автомобила пред нив. Кога стигнале до врвот, се споиле во патот зад нив. Двете сообраќајни ленти во тој момент се движеле кон Омиш. Луѓето паничеле и ја користеле левата, спротивна лента, обидувајќи се што е можно побрзо да избегаат од пожарот. Николина исто така се престроила во левата лента и продолжила кон Омиш. Не поминале ниту десет метри.
Жештината во автомобилот одеднаш стана неподнослива. Автомобилот се запали речиси штом се споиле со магистралата.
„Мислам дека се запаливме во истиот момент. Автомобилот беше екстремно жежок. Врескавме, а јас разговарав по телефон со мојот менаџер. Тој можеше да ги чуе нашите вресоци и целата наша борба за живот“, се присети Николина, која продолжила да го вози автомобилот што горел.
Се обидела да најде место каде што може да го запре и да ги извлече сестра си и колешката. Моторот се изгаснал поради топлината. Успеала да го рестартира и да вози уште десет или дваесет метри, до проширувањето на патот. Потоа се изгаснал за последен пат. Пластиката почнала да се топи, а огнот се проширил низ возилото.
„Им реков: „Ќе умреме. Излезете!“ Знаев дека автомобилот ќе експлодира ако останеме во него“, додаде таа.
Излегле од возилото. Во тој момент, Драгана сè уште била со нејзината сестра. Николина сè уште се обидува да се сети што се случило во следните неколку секунди. Не знае дали нивната колешка успеала да излезе од возилото, дали паднала до него или дали Драгана се обидела да се врати да ѝ помогне.
Таа знае само дека се упатила кон морето, убедена дека сестра ѝ трча по неа. По неколку метри, видела оган под патот. Падината кон морето горела и не можела да види пат надолу. Морала да продолжи да бега од пламенот што ѝ бил зад петиците. Кога повторно се свртела, Драгана ја немало. Таму каде што ја видела само неколку моменти претходно, останал само оган. Повторно потрчала.
„Косата ми се запали. Трчав боса, а автомобилите околу мене гореа и експлодираа. Пламенот ме следеше. Не можам да опишам како е кога трчаш, а огнот те следи“, додава таа.
Се свртела повторно и ја видела сестра си. Драгана стоела околу сто метри зад неа, со куфер во раката, гледајќи кон неа. Пламен стоел меѓу нив, во тие секунди двете сестри се виделе за последен пат.
„Ја викнав да бега, да бега. Ја видов како клекнува, стои и ме гледа. Пламенот дојде и повеќе не ја видов. Едноставно исчезна“, рече Николина, која се обидела да оди кон неа, но не можела да помине.
Автомобилите експлодираа, пожарот го блокирал патот, а секој чекор кон Драгана би значел сигурна смрт. До ден-денес ја прогонува куферот во раката на сестра си. Се прашува дали тој ѝ одзел неколку клучни секунди. Се прашува зошто не го испуштила, зошто не избегала и дали исходот би бил поинаков ако не се врателе да ги земат работите.
„Знам дека не можев да се вратам. Да одев низ тие пламени, ќе умрев. Но, таа слика постојано ми се враќа. Таа стои со куфер, ме гледа, а потоа ја нема“, се сеќава таа тажно.
Ја спасила жена од автомобил
Трчала покрај автомобилот кога се отворила една од вратите, а внатре биле Наталија од Станиќ и нејзината ќерка, кои ја повлекле во возилото.
„Ги молев да застанат. Реков: „Сестра ми остана!“ Наталија ми рече: „И ти ли ќе умреш?“
Наталија и Кристина успеале со автомобил да стигнат до големиот паркинг во близина на забавниот парк на Прик. Беше невозможно да се оди понатаму, па продолжиле пеш.
Кристина ѝ дала папучи на Николина. Дури тогаш ги погледнала стапалата и сфатила дека табаните ѝ се изгорени од жешкиот пат. Имаше рана на главата, повреда на раката и болка во телото, но едвај ги почувствува поради шокот.
„Не знаев ни дека сум повредена. Одев нормално. Важно ми беше само да ја најдам Драгана. Си помислив: нека биде 90 проценти изгорена, само нека биде жива, само да знам каде е“, изјави таа.
Во Сплит пристигнале со автобус, а таа чекала до последниот во кој можела да се качи, каде што му раскажала на полицаецот што се случило. Разговарала со голем број луѓе за кои мислеле дека можат да ѝ помогнат да ја пронајде нејзината сестра. Една од жените пронајдени и тешко повредена беше нивната колешка која беше со нив, што ѝ даде надеж на Николина.
ДНК анализата сè уште не е пристигната
Во саботата добила вест дека во областа на пожарот е пронајдено безживотно тело. Сè уште чекаат резултат од идентификацијата, а нивната мајка даде примерок за ДНК анализа.
„Никој сè уште лично не ни потврдил дека е таа. Но, јас знам. Нема никој друг на тоа место.“ „Сè ми е јасно“, рече таа.
Откако било пронајдено телото, Николина се вратила во вилата за да ги собере останатите работи. Потоа пристигна екипата за итни случаи и ѝ помогнале на нејзината мајка, која била во состојба на целосен нервен слом.
Не спиела со денови. Дури откако се вратила во семејниот дом, отишла на дополнителни преврски. Нејзината тетка, која е здравствен работник, сега ѝ помага да ги исчисти и преврзе изгорениците. Иако ги нарекува полесни повреди, Николина тешко се потпира на нозете.
Сепак, едвај зборува за физичката болка.
„Не ми беше важно затоа што сум жива. Моите рани ќе заздрават. Но, второто… не знам како ова некогаш ќе помине. Само да не видов сè. Да не бев во тој пекол и да ја гледав смртта во очи. Не знам што ме спаси. Таа жена ме спаси. Бог ја испрати на тоа место. Сега дојдов до точка каде што веќе немам ни солзи. Плачам, но нема повеќе солзи“, рече Николина.
Како што рече, никој во семејството не спие.
Нивниот татко се борел со рак пред неколку години и ја надминал сериозната болест. Семејството кое тогаш помина низ страв сега се соочува со загуба за која не можеа да се подготват. Во својот сон, мајката ја вика Драгана, барајќи да ја спаси и да ја донесе дома. Понекогаш ја буди Николина и ѝ кажува дека мора да оди на работа, како двете сестри повторно да се подготвуваат за работниот ден во секој момент.
„Ова се трауми. Ние двете бевме единствените сестри. Сега останаа мама, тато и јас…“, рече Николина.
