Романот „Островот на сините делфини“ е заснован на вистинска приказна за индијанската девојка Карана, која на 18-годишна возраст живеела сосема сама на остров на западниот брег на САД. Приказната е напишана од американскиот автор Скот О’Дел во 1961 година, за што доби Њубери медал.
Романот ја започнува приказната кога руските трговци со крзно и племе од Алјаска пристигнуваат на островот и се судираат со локалното домородно население. Белите мисионери потоа доаѓаат да го евакуираат домородното население за да ги заштитат преостанатите членови на племето, но братот на Карана останува на островот, а таа скока од бродот за да остане со него.
Нејзиниот брат е убиен од глутница кучиња и таа останува сама. Така таа живеела во следните две децении. Фаќала риби, изградила засолништа и се грижела за себе. Приказната за преживувањето на младата девојка е инспиративна и надреална и е многу добро опишана во романот.
Најдобро од сè е што приказната не е измислена. Во 19 век, Индијанците живееле на островот Сан Николас, кој се наоѓа веднаш до брегот на Калифорнија. Долги 18 години, од 1835 до 1853 година, на островот живеела жена, чие вистинско име за жал не е познато. Островот бил населен од племето Николењо, а мистериозната жена е последниот преживеан од племето.
Нејзините сонародници биле протерани во 1835 година кога пристигнало ривалско племе од Алјаска. Следуваше конфликт, а околу дузина преостанати Индијци од островот беа префрлени на брегот на Калифорнија заради сопствена безбедност. На денот кога бродот дошол да го собере домородното население, силно невреме го погодило островот. Брзо качиле луѓе на бродот, додека една жена не успеала да стигне до бродот.
Нејасно е што точно се случило, можеби останала намерно и го избрала животот на кој била навикната, или можеби било несреќа, а една претпоставка е дека можеби не била сама како што е опишано во романот. Во текот на следните 18 години, морнарите ширеле приказни за мистериозна жена на островот. Многумина ја бараа, но безуспешно.
Конечно, во 1853 година, го пронашол продавачот на крзно, Џорџ Нидевер. Ги следел стапалките на песокот за да ја најде жената. Изгледаше безгрижно, вадејќи го крзното од животно во здолниште што сама го сошила од пердуви од птици.
Безимена жена живеела во живеалиште, нешто помеѓу пештера и колиба што ја изградила од коски од китови. Подоцна археолозите пронашле рибарски куки, харпуни и садови од школки.
Кога ја пронашле, таа имала околу 50 години и била единствената преживеана од племето. Таа беше донесена на брегот и живееше со Нидевер и неговата сопруга во Санта Барбара. Меѓутоа, таа не можела да комуницира бидејќи не го знаела јазикот, а на крајот ја снашла судбината на многу Индијанци кои стапиле во контакт со конквистадорите.
Нејзиниот начин на живот и имунолошкиот систем бил сосема поинаков од нивниот. Таа се разболела од дизентерија и почина седум недели откако беше пронајдена.
Непосредно пред нејзината смрт го добила името Хуана Марија. Таа беше погребана во гробот на семејството Нидевер. Мистеријата на нејзиниот живот никогаш не била целосно решена бидејќи истражувањето морало да се прекине поради заштитата на одредени видови лисици на островот, пишува The Vintage News.
