Војната со Иран веќе ја чини Америка 29 милијарди долари, а сметката продолжува да расте. Новата проценка на Пентагон е за околу четири милијарди долари повисока од онаа што беше дадена пред само две недели, во момент кога во Вашингтон сè погласно се зборува не само за цената на војната, туку и за тоа колку таа ги троши американските резерви на оружје, објави Еуроњуз.
Бројката беше соопштена додека американскиот секретар за одбрана Пит Хегсет се соочи со остри прашања од пратеници и сенатори од Демократската и од Републиканската партија.
Прашања и одговори
Прашањата одеа директно во сржта на американската воена политика: уште колку пари ќе бидат потрошени во конфликтот, дали Вашингтон ги празни сопствените магацини со муниција и што, всушност, е крајната цел на администрацијата на Доналд Трамп?
Според Пентагон, голем дел од досегашните трошоци се однесуваат на замена на муниција и поправка на опрема. Но, контролорот на Пентагон, Џеј Хрст, посочи дека во проценката не се вклучени трошоците за поправка или за обнова на американските воени локации оштетени во регионот.
Тоа значи дека сумата од 29 милијарди долари не е конечна слика за целата цена на војната, туку сегашна пресметка на дел од товарот што веќе го носи американскиот одбранбен систем.
Хегсет се обиде да ги отфрли тврдењата дека САД остануваат без резерви на оружје.
– Имам проблем со обвинувањето дека муницијата е исцрпена“, рече тој, додавајќи дека тоа „не е точно“.
Но, истовремено, пред законодавците што го надгледуваат одбранбеното трошење, тој призна дека администрацијата работи на зголемување на производството на оружје.
Токму тука се наоѓа најчувствителниот дел од расправата. Од една страна, Пентагон не сака јавно да остави впечаток дека американските воени резерви се под притисок.
Од друга страна, самото инсистирање на зголемено производство покажува дека војната веќе има директно влијание врз темпото со кое САД мора да ја обновуваат сопствената воена моќ.
Многу планови
Републиканскиот конгресмен од Калифорнија, Кен Калверт, кој претседава со поткомитетот во Претставничкиот дом, праша дали војната со Иран може да ја ослабува долгорочната подготвеност на Вашингтон.
Тој предупреди дека сè уште постојат прашања дали САД ја градат потребната отпорност за конфликт од висок интензитет.
Прашањето за крајот на војната остана подеднакво нејасно. Кога бил прашан за можен план за завршување на конфликтот, Хегсет одговорил дека Вашингтон има „план за ескалација ако е потребно“.
Потоа додал дека има и „план за повлекување ако е потребно“ и „план за префрлање средства“, без дополнително да објасни што точно значи тоа.
Во четиричасовното сослушување, темата се прошири и кон односите на Вашингтон со долгогодишните сојузници.
Сенаторот од Кентаки, Мич Меконел, му порача на Хегсет дека дел од европските земји имаат впечаток оти Америка го намалува своето влијание во Европа и дека тие се оставени сами на себе.
Меконел нагласи дека, според него, САД мора да продолжат да бидат лидери, опишувајќи го НАТО како „најважната воена алијанса во светската историја“.
Тест за американските резерви
Односите меѓу Трамп и НАТО се влошиле откако земјите членки одбиле да му помогнат нему и на израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху во повторното обезбедување на Ормускиот Теснец, по нападите врз Иран што ги започнале во февруари.
Лидерите на Велика Британија, Германија и на Франција, како и финскиот претседател Александар Стуб, одбиле да се вклучат, со образложение дека НАТО е одбранбена алијанса и дека не се обврзани да учествуваат во војна на агресија.
САД и Иран и натаму се во ќор-сокак во Ормускиот Теснец, воден пат низ кој вообичаено минува околу една петтина од светската нафта и гас. Затворањето на теснецот ги вознемири глобалните пазари, ги зголеми цените на енергенсите и ги засили стравувањата од недостиг во снабдувањето.
Така, бројката од 29 милијарди долари не стои сама во извештајот. Таа е врзана за муниција, оштетена опрема, воени локации што допрва може да влезат во пресметката, но и за политички притисок во Конгресот.
Војната со Иран повеќе не е само прашање на фронт и стратегија. Таа станува тест за американските резерви, за односите со сојузниците и за тоа колку јасно Вашингтон знае каде сака да заврши конфликтот што веќе скапо го плаќа.
